Candy-Candy

Η αγαπημένη ηρωίδα των παιδικών μας χρόνων!
 
ΦόρουμΠόρταλΣυχνές ΕρωτήσειςΑναζήτησηΕγγραφήΣύνδεση
Big Ben
 2016
ΔευΤριΤετΠεμΠαρΣαβΚυρ
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
ΗμερολόγιοΗμερολόγιο
Πρόσφατα Θέματα
» Aλλες εισαγωγές άνιμε
Χθες στις 12:48 pm από ariathniM

» Για την ονομαστική μας γιορτή...
Σαβ Νοε 26, 2016 4:19 pm από ariathniM

» Anime πραγματάκια
Σαβ Νοε 26, 2016 2:34 pm από Aldebaran

» facebook
Σαβ Νοε 26, 2016 2:24 pm από Aldebaran

» Halloween
Δευ Οκτ 31, 2016 9:59 pm από ariathniM

» μικρη ντοριτ , καντυ και γενικοτερη βικτωριανη λογοτεχνια
Παρ Οκτ 21, 2016 1:00 am από candymayia

» Τα κομβικά σημεία που αλλάζουν το ρουν της ιστορίας
Τετ Σεπ 14, 2016 10:51 am από candymayia

» H ''άλλη Κάντυ''
Δευ Σεπ 12, 2016 5:16 pm από ariathniM

» Η Σάρρα Στάνλευ, η μικρή του Αβολνι
Δευ Σεπ 05, 2016 3:08 pm από ariathniM

Παρόντες χρήστες
2 χρήστες είναι συνδεδεμένοι αυτήν την στιγμή:: 0 μέλη, 0 μη ορατοί και 2 επισκέπτες

Κανένας

Περισσότεροι χρήστες υπό σύνδεση 30, στις Πεμ Νοε 18, 2010 4:29 pm
Να μεταφραστεί η νουβέλα
Image hosted by servimg.com
Συνταγές μαγειρικής

Image hosted by servimg.com

Μοιραστείτε | 
 

 Μια γρηγορη στατιστικη

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : Επιστροφή  1, 2, 3, 4  Επόμενο
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Aldebaran
Στο Σείριο υπάρχουν παιδιά...


Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 3426
Ηλικία : 46
Τόπος : Allou fun park...
Επάγγελμα : Λίγο απ΄όλα...
Αγαπημένος χαρακτήρας : Άλμπερτ
Registration date : 31/01/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Σαβ Απρ 17, 2010 4:48 pm

nansecrets έγραψε:


... Δεν θεωρώ ότι με το να μην ξεχάσεις κάποιον άνθρωπο που κάποτε αγάπησες πολύ δεν θα συνεχίσεις παρακάτω και θα προσπαθήσεις να πας τη ζωή σου μπροστά. Ούτε ότι δεν θα ξανά αγαπήσεις κάποιον άλλον που θα βρεθεί στο δρόμο σου. Απλά το ανολοκλήρωτο πάντα θα είναι εκεί για να κάνεις δυστυχώς συγκρίσεις με το σήμερα και ποτέ δεν θα μάθεις ποια κατάσταση θα ήταν η καλύτερη για σένα... Δεν είναι αχαριστία και ούτε αδικείς κανέναν από τους δύο. Τον εαυτό σου βάζεις να υποφέρει μέσω αυτής της κατάστασης. Αυτό είναι κάτι που αφορά την δική σου ψυχή και κανέναν άλλον!!! . Δεν δίνεις τα παππούτσια σε κανέναν και σίγουρα εκτιμάς αυτό που έχεις, απλά αυτό το αν πάντα θα δημιουργεί σκέψεις....(γνώμη μου)


Αχ, Νάνσυ μου... καταλαβαίνω τί λες...
Είναι όντως πολύ ψυχοφθόρο να συγκρίνεις το τώρα με το τότε και μάλιστα με το ιδεατό τότε αφού με τα χρόνια στη μνήμη μας κάθε συναίσθημα που νιώσαμε τότε έχει αλλοιωθεί...
Και ασφαλώς δε δίνεις τα παπούτσια στον άλλον για ψύλλου πήδημα...
Μόνο όταν το παρόν που βιώνεις κοντά στον άλλον είναι δυσβάσταχτο, οδυνηρό και μίζερο...

Ουπς,.. πάλι οφ τόπικ βγήκαμε...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
juliet



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 1381
Ηλικία : 36
Registration date : 05/09/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Σαβ Απρ 17, 2010 4:53 pm

nansecrets έγραψε:
quote]

Σε αυτή την ταινία υπήρχε όντως στην ηρωίδα πάντα το κόλλημα -όπως το όνομασες για τον πρώην- εγώ δεν το βλέπω κόλλημα βέβαια αλλά ανάμνηση, σκέψη και νοσταλγία για το αν είχε ζήσει μαζί του αν θα ήταν ευτυχισμένη. Το ότι είχε παντρευτεί όμως κάποιον άλλον δεν σήμαινει πως δεν τον αγάπησε κι εκείνον ή ότι δεν ήταν ευτυχισμένη μαζί του! Απλά σε κάθε προστριβή τους έκανε την σύγκριση με τον πρώην επειδή δεν την ικανοποιούσε το παρόν και επειδή δεν είχε ολοκληρωμένη εικόνα για την παλιά ιστορία της. Δεν θεωρώ ότι με το να μην ξεχάσεις κάποιον άνθρωπο που κάποτε αγάπησες πολύ δεν θα συνεχίσεις παρακάτω και θα προσπαθήσεις να πας τη ζωή σου μπροστά. Ούτε ότι δεν θα ξανά αγαπήσεις κάποιον άλλον που θα βρεθεί στο δρόμο σου. Απλά το ανολοκλήρωτο πάντα θα είναι εκεί για να κάνεις δυστυχώς συγκρίσεις με το σήμερα και ποτέ δεν θα μάθεις ποια κατάσταση θα ήταν η καλύτερη για σένα... Δεν είναι αχαριστία και ούτε αδικείς κανέναν από τους δύο. Τον εαυτό σου βάζεις να υποφέρει μέσω αυτής της κατάστασης. Αυτό είναι κάτι που αφορά την δική σου ψυχή και κανέναν άλλον!!! . Δεν δίνεις τα παππούτσια σε κανέναν και σίγουρα εκτιμάς αυτό που έχεις, απλά αυτό το αν πάντα θα δημιουργεί σκέψεις....(γνώμη μου)


Dom δεν την έχω δει την ταινία. αλλά συμφωνώ μαζί σου στο ότι όσα περνάμε είναι κομμάτια του εαυτού μας και δεν σβήνονται.

Δεν την έχω δει την ταινία αλλά αυτό λέω και εγώ άλλο το διάστημα που κάνουμε για να συνέλθουμε από τον πιο επώδυνο χωρισμό που έχουμε περάσει και άλλο το διάστημα όπου μπορεί αυτόν τον ανθρωπο που κάποτε μας έκανε να αισθανθούμε όπως κανένας άλλος ακόμα να τον σκεφτόμαστε και να τον αναζητάμε. Τον ίδιο τον άνθρωπο δεν πιστεύω οτι τον ξεχνάμε ποτέ και πραγματικά δεν βρίσκω και το λόγο να τον ξεχάσουμε, είναι κομμάτι του εαυτού μας, φυσικά και προχωράμε παρακάτω, αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι ίσως αν τον βλέπαμε ξαφνικά μπροστά μας δεν θα λέγαμε: ΑΝ....
Αυτό δε συνεπάγεται λύπη και σε καμία περίπτωση να μην βλέπουμε τους ανθρώπους γύρω μας απλώς σημαίνει οτι πάντα θα υπάρχει κάποιο κομμάτι στην καρδιά μας για οτι παλιότερα ζήσαμε να μας το θυμίζει.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
geobacter



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 245
Ηλικία : 43
Τόπος : Scotland
Αγαπημένος χαρακτήρας : Mizuki
Registration date : 15/04/2010

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Σαβ Απρ 17, 2010 5:59 pm

Βρε,
στο σχολειο προσεχατε το δασκαλο οταν κανατε αριθμητικη;

Νουμερα εψαχνα και βρηκα δοκιμια (και ΤΙ δοκιμια ομως!) Very Happy

Ακαλια, γιαυτο ρωτησα για τους εφηβικους ερωτες και οχι γενικα, γιατι μπορει μετα απο τοτε να γνωρισε καποιος κατι μοναδικο και υπεροχο και να... το παντρευτηκε!

Οταν μια σχεση ειναι η πρωτη σου και εισαι "πρωτακι" στον κοσμο του ερωτα και των συναισθηματων ολα σου φαινονται πολυ πιο διαφορετικα απ'οτι οταν εχεις φαει (και ριξει) και μερικες χυλοπιτες.

Το βιβλιο μου της ψυχολογιας λεει πως το να συνερθεις απο την απωλεια γενικα σου παιρνει τοσους μηνες οσα χρονια ησουν στη σχεση αν δε συγκατοικουσες και τους διπλους αν συγκατοικουσες, με την προυποθεση πως δεν εχεις καθολου επαφη με το ατομο στα ενδιαμεσα (επαφη που να σου αναζωπυρωνει την ελπιδα να τα ξαναβρειτε).

Ηθελα να δω στατιστικα αν στεκει αυτο με μια γενικη ερωτηση...

Μονο που μπερδευτηκα λιγο. Προς τι αλλαξε η Καντυ ολοκληρωτικα; Ο Τερρυ αλλαξε σε πολλα (προς το καλυτερο) αλλα η Καντυ εμενα η ιδια μου φαινοταν και πριν και μετα (δηλαδη ο ιδιος θυματικος γλυκος μπουφος...)

Επισης να διευκρινυσω κατι αλλο. Δε λεω να τον ξεχασεις καποιον, αλλα να τον ξεπερασεις ωστε να μπορεις να εισαι ευτυχισμενος και χωρις αυτον και να ζεις τη ζωη σου και την ανθρωπινη εξελλιξη σου. Βλεπω τη θεια μου που σκοτωθηκε το ξαδερφακι μου σε αυτοκινητιστικο 23 χρονων. Και βεβαια δεν προκειται ποτε να τον ξεχασουν (και αλλο τωρα η σχεση μητερας παιδιου και ενος συντομου ερωτα) αλλα επιτελους μετα απο τοσα χρονια μπορουν και να χαμογελανε (που και που) και να ζουν οσο πιο ικανοποιητικα μπορουν.

Λοιπον τωρα χαλασα εγω τους δικους μου ορους και το εριξα στην ψυχοπαρλα... silent
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
domniki



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 1103
Ηλικία : 42
Τόπος : Αθήνα
Αγαπημένος χαρακτήρας : Κάντυ
Registration date : 14/10/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Σαβ Απρ 17, 2010 8:23 pm

Μα geobacter οι σχεσεις δεν ειναι μαθηματικα Μακαρι να ηταν, αλλα δυστυχως

Τελωσπαντων, αν ζητας σωνει και καλα εναν αριθμο, θα σου πω 6 μηνες. Αν μεσα σε 6 μηνες δεν εχω μπορεσει να προσαρμοστω στις νεες συνθηκες, τοτε θα ζητησω βοηθεια απο τους ειδικους
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nansecrets



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 3369
Ηλικία : 40
Registration date : 01/10/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 12:26 am

domniki έγραψε:
Μα geobacter οι σχεσεις δεν ειναι μαθηματικα Μακαρι να ηταν, αλλα δυστυχως

Τελωσπαντων, αν ζητας σωνει και καλα εναν αριθμο, θα σου πω 6 μηνες. Αν μεσα σε 6 μηνες δεν εχω μπορεσει να προσαρμοστω στις νεες συνθηκες, τοτε θα ζητησω βοηθεια απο τους ειδικους

Θα συμφωνήσω μαζί σου dom αν ειναι να μιλήσουμε οπωσδήποτε με νούμερα θα πω κι εγώ 6-12 μήνες (το πολύ)θεωρώ ότι ειναι αρκετό διάστημα για να προσαρμοστείς ακόμα και μετά από πολύ δύσκολα γεγονότα. Αλλά το τονίζω όχι να ξεχάσεις ότι έζησες πριν!!!!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nina



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 601
Ηλικία : 39
Τόπος : New York!!!!!
Αγαπημένος χαρακτήρας : Τέρυ!!!
Registration date : 17/12/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 1:35 pm

Μαλλον δεν καταλαβα καλα την αρχικη ερωτηση..... γιατι μιλουσα για αισθηματα και οχι για "κατασταση λειτουργιας" ! Εννοειται οτι αυτο το διαστημα ειναι πολυ πιο συντομο και κατα την ταπεινη μου αποψη,(ψυχολογος δεν ειμαι), δεν εξαρταται απο την ενταση των συναισθηματων αλλα απο τον χαρακτηρα! Εγω για παραδειγμα που υποστηριζω οτι μια πολυ μεγαλη αγαπη μπορει να μην την ξεπερνουσα ποτε, μπορω να πω οτι θα επανερχομουνα στους ρυθμους που θα απαιτουσε η ζωη μου ισως και την επομενη μερα αν ηταν απαραιτητο ή σε μια εβδομαδα, αλλα μεσα μου μονο εγω θα ηξερα τι θα συνεβαινε........ Εχω δει φιλες μου στα πατωματα, για μηνες, αλλα αφου ξεσπασαν, εκλαψαν, εβγαλαν απο μεσα τους τον πονο, τον θυμο, οτι ειχαν και δεν ειχαν, στην συνεχεια δεν αισθανοταν "απολυτως τιποτα" για το προσωπο που τις ειχε φερει στην απογνωση!

Ποιος βιωσε την μεγαλη αγαπη λοιπον;;; Πιστευω οτι μονο ο χρονος μπορει να δωσει την πιο ασφαλη απαντηση, οταν θα ερθει η ωρα του απολογισμου. Και επιμενω οτι δεν εχει να κανει με την ηλικια! Φερνω ως παραδειγμα την ταινια " σφραγισμενα χειλη" (οπως προχειρα μου ερχεται στο μυαλο, σιγουρα υπαρχουν και πολλα αλλα παραδειγματα στην λογοτεχνεια και τον κινηματογραφο) που νομιζω οτι ηταν και αληθινη ιστορια, η οποια μεταξυ αλλων πραγματευεται το ποσο επηρεασε την ζωη ενος αντρα ο ιδιαιτερος εφηβικος του ερωτας που ποτε δεν ξεχασε! Εμενα με συναρπαζουν τετοιες ιστοριες και προσκυνω μπροστα σε τετοια συναισθηματα! Δεν τα χλευαζω, δεν τα μηδενιζω, δεν τα υποτιμω μονο και μονο γιατι ισως δεν τα καταλαβαινω ή για να αποδειξω οτι τα καλυτερα ειναι μονο μπροστα! Δεν οικτηρω τους ανθρωπους που ηταν τυχεροι να βιωσουν κατι τοσο εντονο, το αντιθετο θα τους ζηλευα και θα ηθελα κι εγω να το ζησω!

Και την αγαπημενη μου ηρωιδα την Καντυ εκει την κατατασσω, αυτο εισεπραξα απο την ιστορια της οτι προχωρα δεν το βαζει κατω αλλα δεν λησμονα!!!!! Οπως δεν ξεχασε ποτε τον Αντονυ, οπως δεν ξεχασε τον Αλμπερτ και εδωσε τα παντα για να τον βοηθησει οταν ειχε την αναγκη της κι ας μην ηταν ερωτευμενη μαζι του, οπως ποτε δεν εκοψε τον ομφαλιο λωρο με τις μαμαδες της και το ορφανοτροφειο ετσι δεν θα ξεχασει και τον Τερρυ !!!!!

Αλλο το αισθημα της αυτοσυντηρησης και αλλο της ληθης! Αν αυτα τα δυο ταυτιζοταν τοτε κανενας γονιος που εχασε το παιδι του δεν θα μπορουσε να συνεχισει την ζωη του!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
ariathniM
Πουκ, το ξωτικό


Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 3560
Ηλικία : 37
Τόπος : μικρό σπίτι του αλόγου
Αγαπημένος χαρακτήρας : Καντυ-Αλμπερτ
Registration date : 22/12/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 1:44 pm

ενα δεν έχω καταλάβει από το θέμα αυτό και θα ήθελα η geo να δωσει λίγες διευκρινίσεις παραπάνω, μιλάμε για κανονική σχέση ή ένα απλώς εφηβικό φλερτ!π.χ. εγώ φλερτ εχω να θυμηθώ από εφηβεία και βόλτες για καφέ με το πρόσωπο που με ενδιέφερε ( αυτο το κατατάσσω σε σχέση και έρωτα; και μετά πως το ξεπέρασα, δηλ. αυτην την κατάσταση ή μιλάμε για σχέση κανονικήWinkαλλά και και η Κάντυ με τον Τερρυ δεν είχαν κανονική σχέση, βεβαια βίωσε τον έρωτα η κάντυ καμία αμφισβήτηση και για τα δεδομένα της εποχής θεωρούναταν σχέση αλλά περα τουτου..έχω μπερδευτεί τώρα..
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
geobacter



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 245
Ηλικία : 43
Τόπος : Scotland
Αγαπημένος χαρακτήρας : Mizuki
Registration date : 15/04/2010

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 2:15 pm

Χμμ
τωρα μπερδευτηκα κι εγω.

Υποθετω πως για να κρινει κανεις ποια ηταν η μεγαλη του αγαπη, θα πρεπει μαλλον να περιμενουμε μεχρι καποιος να ειναι στα προθυρα του θανατου, ωστε να εχουμε ολη του την ιστορια.

Εγω παντως καθε φορα που ημουνα ερωτευμενη, σαν η μεγαλη αγαπη μου φαινοταν και αναθεμα κι αν θυμομουν τι ειχα ζησει για τον προηγουμενο.

Η λογοτεχνια,τα φιλμ και η τεχνη γενικοτερα εχουν την ταση να εξιδανικευουν καταστασεις, δηλαδη να τις βγαζουν περα απο τα ορια της πεζης καθημερινοτητας - μιας που η ταπεινη μετριοτητα του καθενα μας οπως και να το κανουμε ειναι βαρετη ωστε να γινει best seller. Αν πχ ο Ρωμαιος ελεγε σωπα ρε κοριτσακι μου, σηκω να σηκωθουμε να φυγουμε και βρασε τις οικογενειες και τη γκρινια τους, μπορει το εργο του Σεξπηρ να ηταν πολυ μετριο, αλλα η ποιοτητα της ζωης των πρωταγωνιστων σαφως καλυτερη Laughing

Εγω σκεφτομαι πως αν η Καντυ ηταν αληθινος χαρακτηρας και πες ηταν φιλη μου, κορη μου, αδερφη μου, τι θα εκανα στην περιπτωση αυτη. Για μενα η Καντυ λοιπον ειναι ενα ατομο που σιγουρα θα μου ειχε σταθει κι εμενα πολυ οταν ειμαι στις μαυρες μου. Οποτε σκεφτομαι... Τι θα ηθελα να της πω μετα τον απαισιο χωρισμο της με τον Τερρυ ωστε να τη βοηθησω.

Να πω, αχ βρε καυμενη Καντυ... τι κακο σε βρηκε, πας τωρα. Το ειχες το τελειο και το εχασες και τι να σου πω, δεν εχεις καμια ελπιδα παρηγοριας και βελτιωσης. Ολη σου τη ζωη θα τον θυμασαι, θα κλαις, θα υποφερεις και καθε φορα που ακους νεα του στις εφημεριδες θα βουλιαζεις στην απελπισια γιαυτο που σχεδον ειχατε μαζι και ποτε δεν καταφερατε.

Να της πω, ελα, σωπα καλο μου κοριτσακι. Δες ποσα και ποσα βασανα εχεις περασει και να που ποτε δεν εχασες τον αυθορμητισμο και την αισιοδοξια σου. Θα περασει κι αυτο, θα δεις. Θα συνερθεις με τον καιρο και ξερεις κατι; Ναι, θα αγαπησεις ξανα και θα πονεσεις ξανα και θα γελασεις ξανα, γιατι η ζωη κυλαει σαν ποταμι και μας φερνει σε καινουρια τοπια. Πως το λεει και ο ποιητης - η αγαπη δεν τελειωσε - και σα να μην ειχε ποτε αρχη, δεν εχει τελος. Ειναι σαν ποταμι που αλλαζει μονο τοπια και χειλη (να που παρασυρθηκα κι εγω στα ρομαντικα!)

Τωρα βεβαια κανεις δεν μπορει να ξερει ποια απο τις παραπανω προσεγγισεις θα τη βοηθουσε, αλλα θα δισταζα να της πω πως παει, ολα τελειωσαν στα 17 σου. Θα προτιμουσα 1000 φορες να της πω ψεμματα μεχρι να συνερθει και μετα βλεπουμε. Γιαυτο ρωτησα περιπου ποσο παιρνει στο μεσο ανθρωπο να συνερθει.

Οχι να ξεχασει. Γιατι να ξεχασει;; Ολες μας οι εμπειριες καλες και κακες ειναι μερος αυτου που μας κανει αυτο που ειμαστε. Αν χασεις τη μνημη σου χανεις την ταυτοτητα σου. Αυτο θα ηταν καταρα οχι ευχη για καποιον! Ειδικα αμα ειναι καποιος που αγαπας και πονας.

Εγω τις κακες εμπειριες τις βλεπω σαν κατι μελανιες που σου μεινανε απο χρονια. Δεν πονανε πια αλλα εχεις παντα τα σημαδια. Αυτο συμβαινει σε ολους, ηρωες φανταστικους και ανθρωπους καθημερινους. Αν το σημαδι ειναι βαθυ, σε καποια πραγματα θα κολλας ισως ολη σου τη ζωη (δεν περιμενουμε να γινει πρωταθλητης μαραθωνιου αν εχεις εγχειρισμενο γονατο, αυτο ομως δε θα πει πως δεν μπορεις πια να περπατησεις καθολου και να ευχαριστηθεις εναν ωραιο περιπατο στην εξοχη).

Κι επειτα εχει να κανει και με το τι ανθρωπος εισαι. Οταν βλεπεις τοσους αναπηρους ανθρωπους να συνεχιζουν τη ζωη τους και να ανεβαινουν και στο Εβερεστ, ξερω κι γω, εμενα η Καντυ παντα μου φαινοταν δυνατος και οπτιμιστης ανθρωπος, λεω, ρε που να παρει ζωη γκαντεμα, σωπα ρε Καντυ και ΑΥΤΟ ακομα θα το ξεπερασεις.

Φοβαμαι να πιστεψω πως ευτυχια ειναι να δενεις τη ζωη σου τοσο με την υπαρξη ενος αλλου ανθρωπου. Αλλο να λες πως θα ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑ να ειμαι με καποιον και αλλο να λες πως χωρις αυτον δεν μπορω να ζησω η -μη χειροτερα - να ευτυχησω! Αυτο μονο οι ναρκομανεις το πιστευουν κατα τη γνωμη μου, που τους χρειαζεται το δηλητηριο για να ζησουν και να μπορεσουν να λειτουργησουν. Ειναι δηλαδη εξαρτηση, οχι αγαπη.

Δεν την ενιωσα ποτε ετσι την Καντυ... αν εμενα μου ερχοταν καποιος και μου'λεγε δεν μπορω να ζησω και να ευτυχησω χωρις εσενα, τοτε αρχικα θα του εκλεινα ραντεβου με εναν καλο ψυχολογο και αν δε συνερχοταν λιγακι θα επαιρνα των οματιων μου.

Φυσικα, ως συνηθως, ξεφυγαμε τελειως απο το θεμα. Razz

Παντως αρχιζει να φαινεται ενα αριθμητικο pattern στο ποσον καιρο χρειαζομαστε μεχρι να συνερθουμε και να ανοιξει η καρδια μας και παλι να χωρεσει εναν καινουριο ανθρωπο που θα μας αγαπησει και δεχτει την αγαπη μας. Η αγαπη ειναι ενα τοσο υπεροχο δωρο και μου φαινεται πως ο καθενας το εχει παντα μεσα του πρωτα απ'ολα - αν δεν το'χεις, πως να το μοιραστεις...

Καμια φορα οι συνθηκες της ζωης δεν τα φερνουν οπως τα θελουμε (και ο ορθολογιστης στο κεφαλι μου μου θυμιζει πως η ζωη δε χρωσταει σε κανενα μας την ευτυχια - οτι κι αν ειναι η ευτυχια για τον καθε ανθρωπο), αλλα οφειλουμε παντα να συνεχιζουμε να ελπιζουμε, να παλευουμε και να προσπαθουμε για ενα καλυτερο αυριο.

Συγγνωμη ρε παιδια, με νουμερα και διαγραμματα δουλευω ολη μερα και μου εχει μεινει το κουσουρι να τα μετατρεπω ολα σε γραφικες παραστασεις... :roll:
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nina



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 601
Ηλικία : 39
Τόπος : New York!!!!!
Αγαπημένος χαρακτήρας : Τέρυ!!!
Registration date : 17/12/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 3:30 pm

Εγω παλι θα της ελεγα πως πρεπει να αγωνιστει γι αυτον που αγαπαει και να παψει να ειναι θυμα και μαλιστα για ανθρωπους που δεν αξιζουν να θυσιαζεις την ευτυχια σου!

Με οσα αναφερεις geobacter δεν μπορω να διαφωνησω σε γενικα πλαισια, ομως στην περιπτωση της Καντυ τα πραγματα ειναι λιγακι διαφορετικα. Δεν χωρισαν γιατι το αποφασισαν οι ιδιοι αλλα επειδη αναγκαστηκαν! Μετα απο τοσο καιρο νομιζω οτι ο Τερρυ πρεπει να μεινει ελευθερος και να διεκδικησει την ευτυχια, το ιδιο και η Καντυ. Αν τα αισθηματα τους ειχαν ξεθωριασει με το χρονο ή ειχαν δοκιμασει την σχεση τους και δεν λειτουργουσε τοτε θα ελεγα πως ναι πρεπει να προχωρησει να κοιταξει μπροστα! Οχι ομως χωρις να πολεμησει για κατι που ισως να την εκανε ευτιχισμενη! Πρεπει να διεκδικησουν την πιθανοτητα για το ονειρο!

Αν η αναλυση σου αναφερεται σε περιπτωσεις που δεν λειτουργουν για το αλφα ή βητα λογο θα συμφωνησω απολυτα μαζι σου!

Αλλα το εμποδιο που ακουει στο ονομα Σουζανα δεν μπορει να παραμενει ως εμποδιο για πολυ!!!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
ariathniM
Πουκ, το ξωτικό


Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 3560
Ηλικία : 37
Τόπος : μικρό σπίτι του αλόγου
Αγαπημένος χαρακτήρας : Καντυ-Αλμπερτ
Registration date : 22/12/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 3:33 pm

πολύ ωραια η αναλυση σου ειλικρινά( ουτε ψυχολόγος να ήσουν) αλλά εγώ ακόμα δεν καταλαβαίνω, ονομάζουμε έρωτα μας κάποιον που στα 17 βγήκαμε 2-3 φορές μαζί του, τον είχαμε στο μυαλό μας( ίσως και μονόπλευρα) , τα βραδιά τον σκεφτόμασταν και βρεχαμε το μαξιλάρι μας και ακούγαμε ξανά και ξανά τo 'november rain' των roses και τον φερναμε στο μυαλό μας ή σχέση ολοκληρωμένη και μακροχρόνη( έστω και αν δεν κρατησε στο χρόνο ήταν έντονη σε συναισθήματα και καταστάσεις και πως μετά την ξεπεράσαμε) αυτό δεν καταλαβαίνω, τι ονομάζουμε έρωτα μας έστω εφηβικό!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
ΜΙΜΙ



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 1592
Ηλικία : 38
Τόπος : AΘΗΝΑ
Αγαπημένος χαρακτήρας : ANTONY
Registration date : 12/11/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 3:36 pm

Συμφωνώ μαζί σου nina πως να ξεπεράσεις κάτι που δεν πρόλαβες καν να ζήσεις και δεν το πρόλαβες γιατι κάποιο τρίτο πρόσωπο με το έτσι θέλω μπήκε στη μέση! και σε μένα να τύχαινε αυτό δεν νομίζω ποτε να το ξεπέρναγα γιατί πάντα θα σκεφτόμουν πως θα ήταν να ζούσα τον έρωτα που δεν πρόλαβα να ζήσω!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
geobacter



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 245
Ηλικία : 43
Τόπος : Scotland
Αγαπημένος χαρακτήρας : Mizuki
Registration date : 15/04/2010

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 3:59 pm

Συμφωνω κι εγω με το οτι το ανεκπληρωτο ειναι παντα δυσκολο να το ξεπερασεις.

Οπως ειπε και η Δομ καπου νωριτερα, μπορει στην πραξη αν οι δυο τους μεινανε μαζι να ηταν τα πραματα τελεια, μπορει μετρια και μπορει να ητανε και μαπα. Αυτο δυστυχως η Μιζουκο δε μας αφηνει να το δουμε.

Η απελπισια στην προκειμενη περιπτωση ειναι πως ο Τερρυ ειναι ζωντανος. Ο Αντονυ παει, πεθανε και δεν υπαρχει ελπιδα - εκτος βεβαια αν η Καντυ πιστευει στη μετα θανατο ζωη και παει και αυτοκτονησει για να ειναι μαζι του στους ουρανους αφου επι της γης δε φτουρησε το πραμα.

Φυσικα εδω μπορουμε να πουμε πως ουτε ο θανατος του Αντονυ ηταν επιλογη της Καντυ (πολυ περισσοτερο του Αντονυ του ιδιου!) Crying or Very sad

Ουτε ηταν επιλογη της να μπει στη μεση η κοτα η Σουζανα και ο Τερρυ να εχει να παρει τη σκληρη αποφαση να μεινει μαζι της.

Το προβλημα μας μου φαινεται ειναι πως δεν μπορουμε να αποδεχτουμε πως η Καντυ (γιαυτο την ειπα νωριτερα γλυκο θυματικο μπουφο) εχει τοσο εντονο το αισθημα της αυτοθυσιας που οτι και να της λεμε εμεις αυτη εκει, κολλημα, οχι, δεν μπορω να αφησω τον Τερρυ να ζει μια τετοια μοιρασμενη και βασανισμενη ζωη. Απο καλλιτεχνικης αποψης τουλαχιστον, για μενα αυτο δειχνει μεγαλυτερα αγαπη απο το οτι δεν παλεψε να τον κρατησει.

Τα γεγονοτα της ζωης δεν τα διαλεγει κανεις δυστυχως (να εχω τα σωστα 6 νουμερακια απο το 1 ως το 49 πχ δε θα μου κακοπεφτε...) Το θεμα ειναι πως ο χαρακτηρας σου φαινεται στο πως διαχειριζεσαι τις κακοτοπιες, δυσκολιες και αδικιες. Κι απο αδικιες... η ζωη εχει μπολικες... λες και μερικες φορες κανει οτι μπορει για να μας βασανιζει... σα να ειμαστε το παρασιτακι που προσπαθει να ξεφορτωθει (αρρωστειες, σεισμοι, ηφαιστεια, πολεμοι, υπερπληθυσμος, πεινα, θανατοι, ατυχηματα, κλπ κλπ κλπ... ουφ ψυχοπλακωθηκα...) No

Λεμε για ταινιες... πως τη λεγανε εκεινη με τους Εβραιους στο Αουσβιτς κι εκεινον τον Ιταλο Ρομπερτο Μπενινι η κατι τετοιο που εχει το παιδι του μαζι του στις φυλακες και προσπαθει να του τα περιγραψει ολα σαν μια χιουμοριστικη ιστορια για να το προστατευσει απο τη φρικη γυρω του... δε θυμαμαι τον τιτλο, θυμαμαι ομως την εντυπωση που μου εκανε το πως οι ανθρωποι ενω δεν μπορουν παντα να διαλεξουν τα γεγονοτα, μπορουν να διαλεξουν τη σταση και συμπεριφορα τους.

Για μενα, η μεγαλυτερη αγαπη που θα μπορουσαν η Καντυ και ο Τερρυ να δειξουν ο ενας στον αλλο ειναι το να προχωρησουν και να ζησουν μια ευτυχισμενη ζωη εστω και με εναν ανεκπληρωτο ερωτα στη μνημη τους. Αυτο το λεω και απο προσωπικη εμπειρια, αλλα καμια φορα η ζωη τα φερνει ετσι που φευγεις απο μια σχεση οχι επειδη δε νοιαζεσαι, αλλα επειδη νοιαζεσαι παρα πολυ.

Απο κει και περα ειναι ισως χρεος σου να ζησεις τη ζωη σου οσο καλυτερα μπορεις. Μια την εχεις ετσι κι αλλιως... ο Τερρυ εκανε μια μοναδικη θυσια το να μεινει με καποια απο υποχρεωση και να αφησει τη σχεση του, πολυ αμφιβαλλω αν θα ηθελε να ξερει πως η Καντυ δεν το ξεπερασε ποτε και υπεφερε ολη της τη ζωη. Η Καντυ εκανε μια πιο μεγαλη θυσια ακομα, να διευκολυνει τον Τερρυ στην αποφαση του. Φαντασου αυτη ποσο θα ηθελε να ξερει πως ο Τερρυ μπορεσε και σταθηκε στα ποδια του και εζησε μια καλη ζωη, οσο καλυτερη γινοταν. Αλλιως τι νοημα ειχε η θυσια τους αν ηταν να δυστυχησουν απ'απειρον ολοι...

Ειπαμε η Μιζουκι ειναι σκετη καταθλιψη αλλα μια τετοια καταληξη ειναι πια για αυτοκτονια. Ρε λετε να ηθελε να συνεχισει ετσι την ιστορια; Να μεινει η Καντυ στα βουνα και τα λαγκαδια και καποια μερα να παει καπου να κρεμαστει γιατι δεν αντεχε πια τον πονο του χωρισμου;;; confused

Κυριε Μαρτιννννννν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nuitetoile21



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 1614
Ηλικία : 33
Registration date : 29/12/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 4:10 pm

geobacter έγραψε:
Συμφωνω κι εγω με το οτι το ανεκπληρωτο ειναι παντα δυσκολο να το ξεπερασεις.

Οπως ειπε και η Δομ καπου νωριτερα, μπορει στην πραξη αν οι δυο τους μεινανε μαζι να ηταν τα πραματα τελεια, μπορει μετρια και μπορει να ητανε και μαπα. Αυτο δυστυχως η Μιζουκο δε μας αφηνει να το δουμε.

Η απελπισια στην προκειμενη περιπτωση ειναι πως ο Τερρυ ειναι ζωντανος. Ο Αντονυ παει, πεθανε και δεν υπαρχει ελπιδα - εκτος βεβαια αν η Καντυ πιστευει στη μετα θανατο ζωη και παει και αυτοκτονησει για να ειναι μαζι του στους ουρανους αφου επι της γης δε φτουρησε το πραμα.

Φυσικα εδω μπορουμε να πουμε πως ουτε ο θανατος του Αντονυ ηταν επιλογη της Καντυ (πολυ περισσοτερο του Αντονυ του ιδιου!) Crying or Very sad

Ουτε ηταν επιλογη της να μπει στη μεση η κοτα η Σουζανα και ο Τερρυ να εχει να παρει τη σκληρη αποφαση να μεινει μαζι της.

Το προβλημα μας μου φαινεται ειναι πως δεν μπορουμε να αποδεχτουμε πως η Καντυ (γιαυτο την ειπα νωριτερα γλυκο θυματικο μπουφο) εχει τοσο εντονο το αισθημα της αυτοθυσιας που οτι και να της λεμε εμεις αυτη εκει, κολλημα, οχι, δεν μπορω να αφησω τον Τερρυ να ζει μια τετοια μοιρασμενη και βασανισμενη ζωη. Απο καλλιτεχνικης αποψης τουλαχιστον, για μενα αυτο δειχνει μεγαλυτερα αγαπη απο το οτι δεν παλεψε να τον κρατησει.

Τα γεγονοτα της ζωης δεν τα διαλεγει κανεις δυστυχως (να εχω τα σωστα 6 νουμερακια απο το 1 ως το 49 πχ δε θα μου κακοπεφτε...) Το θεμα ειναι πως ο χαρακτηρας σου φαινεται στο πως διαχειριζεσαι τις κακοτοπιες, δυσκολιες και αδικιες. Κι απο αδικιες... η ζωη εχει μπολικες... λες και μερικες φορες κανει οτι μπορει για να μας βασανιζει... σα να ειμαστε το παρασιτακι που προσπαθει να ξεφορτωθει (αρρωστειες, σεισμοι, ηφαιστεια, πολεμοι, υπερπληθυσμος, πεινα, θανατοι, ατυχηματα, κλπ κλπ κλπ... ουφ ψυχοπλακωθηκα...) No

Λεμε για ταινιες... πως τη λεγανε εκεινη με τους Εβραιους στο Αουσβιτς κι εκεινον τον Ιταλο Ρομπερτο Μπενινι η κατι τετοιο που εχει το παιδι του μαζι του στις φυλακες και προσπαθει να του τα περιγραψει ολα σαν μια χιουμοριστικη ιστορια για να το προστατευσει απο τη φρικη γυρω του... δε θυμαμαι τον τιτλο, θυμαμαι ομως την εντυπωση που μου εκανε το πως οι ανθρωποι ενω δεν μπορουν παντα να διαλεξουν τα γεγονοτα, μπορουν να διαλεξουν τη σταση και συμπεριφορα τους.

Για μενα, η μεγαλυτερη αγαπη που θα μπορουσαν η Καντυ και ο Τερρυ να δειξουν ο ενας στον αλλο ειναι το να προχωρησουν και να ζησουν μια ευτυχισμενη ζωη εστω και με εναν ανεκπληρωτο ερωτα στη μνημη τους. Αυτο το λεω και απο προσωπικη εμπειρια, αλλα καμια φορα η ζωη τα φερνει ετσι που φευγεις απο μια σχεση οχι επειδη δε νοιαζεσαι, αλλα επειδη νοιαζεσαι παρα πολυ.

Απο κει και περα ειναι ισως χρεος σου να ζησεις τη ζωη σου οσο καλυτερα μπορεις. Μια την εχεις ετσι κι αλλιως... ο Τερρυ εκανε μια μοναδικη θυσια το να μεινει με καποια απο υποχρεωση και να αφησει τη σχεση του, πολυ αμφιβαλλω αν θα ηθελε να ξερει πως η Καντυ δεν το ξεπερασε ποτε και υπεφερε ολη της τη ζωη. Η Καντυ εκανε μια πιο μεγαλη θυσια ακομα, να διευκολυνει τον Τερρυ στην αποφαση του. Φαντασου αυτη ποσο θα ηθελε να ξερει πως ο Τερρυ μπορεσε και σταθηκε στα ποδια του και εζησε μια καλη ζωη, οσο καλυτερη γινοταν. Αλλιως τι νοημα ειχε η θυσια τους αν ηταν να δυστυχησουν απ'απειρον ολοι...

Ειπαμε η Μιζουκι ειναι σκετη καταθλιψη αλλα μια τετοια καταληξη ειναι πια για αυτοκτονια. Ρε λετε να ηθελε να συνεχισει ετσι την ιστορια; Να μεινει η Καντυ στα βουνα και τα λαγκαδια και καποια μερα να παει καπου να κρεμαστει γιατι δεν αντεχε πια τον πονο του χωρισμου;;; confused

Κυριε Μαρτιννννννν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

η ταινια λεγεται ''η ζωη ειναι ωραια''
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nina



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 601
Ηλικία : 39
Τόπος : New York!!!!!
Αγαπημένος χαρακτήρας : Τέρυ!!!
Registration date : 17/12/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 4:31 pm

Καταπληκτικη ταινια "Η Ζωη ειναι ωραια" και τα μηνυματα της μοναδικα!

Εγω θα αναφερω την "Μαλενα" και την τελευταια ατακα του μικρου πρωταγωνιστη σε ωριμη πλεον ηλικια:


"Πολλες γυναικες στη ζωη μου μου ζητησαν να μην τις ξεχασω αλλα τις ξεχασα............δεν ξεχασα ομως την μοναδικη που δεν μου το ζητησε ποτε! "


Θελω να πω οτι καλη η θεωρια αλλα στην πραξη τα πραγματα ειναι λιγο διαφορετικα! Το τι αισθανεται η καρδια δεν υποτασσεται παντα στην λογικη! Καλως ο ορθολογισμος αλλα μην στεγνωσουμε και απο συναισθημα!

Η θυσια ειναι η μεγαλυτερη αποδειξη αγαπης αλλα οταν βλεπεις οτι παρα την θυσια σου -γιατι ετσι νομιζες οτι θα βοηθουσες τον ανθρωπο σου- δεν τον οδηγεις στην ευτυχια αλλα στην απογνωση πρεπει να επιμενεις;;;; Τι ευτυχια μπορει να βρει ο Τερρυ στο πλευρο μιας ψυχοπαθητικης προσωπικοτητας που απεχθανεται ακομα και την παρουσια της;;;; Πως η Καντυ μπορει να γινει ευτυχισμενη στο πλευρο καποιου αλλου οταν γνωριζει οτι ο ανθρωπος που τοσο αγαπησε και αγαπαει ακομα ειναι δυστυχισμενος και εχει και αυτος τα ιδια αισθηματα;;;;; Αν η θυσια της επιανε τοπο και βλεπαμε οτι ειναι και οι δυο ευτυχισμενοι και ικανοποημενοι με τις επιλογες τους τοτε θα ηταν διαφορετικα τα πραγματα! Αλλα ετσι οπως τα αφησε η Μιζουκι με τα εντονα αισθηματα που τρεφουν ο ενας για τον αλλο τοσο καιρο μετα τον χωρισμο τους συγνωμη αλλα εμενα δεν με πειθουν οτι μπορουν να γινουν ευτυχισμενοι!!!!!

Μπορει να ειναι θυμα μεχρι αηδιας η Καντυ αλλα αναισθητη δεν ειναι!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
geobacter



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 245
Ηλικία : 43
Τόπος : Scotland
Αγαπημένος χαρακτήρας : Mizuki
Registration date : 15/04/2010

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 5:01 pm

Εχεις δικιο,

αλλα οπως το αντιλαμβανομαι εγω τουλαχιστον, η Καντυ δεν ειδε στη Σουζανα μια ψυχοπαθη, αλλα μια γυναικα που λατρευε τοσο απελπισμενα τον Τερρυ που ορμηξε στη σκηνη να τον σπρωξει να του σωσει τη ζωη. Αν δεν ηταν η Σουζανα, ο Τερρυ θα ηταν ο 3ος μακαριτης της Μιζουκι. Οχι μονο αυτο, η Σουζανα με τις πατεριτσες πηγε να παει να αποτελειωσει αυτο που ο προβολεας δεν καταφερε, δηλαδη να αυτοκτονησει ωστε να δωσει στον Τερρυ και το δωρο οτι του εσωσε τη ζωη αλλα και να βγει οριστικα απο τη μεση ωστε ο Τερρυ να μη χρεαστει να διαλεξει αναμεσα σε κεινη και την Καντυ.

Φυσικα εννοειται πως αν η Καντυ ηταν στη σκηνη μαζι τους οταν επεσε ο προβολεας, ειμαι σιγουρη πως κι αυτη θα εκανε το σαλτο χωρις να σκεφτει καν τις συνεπειες. Μεταξυ μας, νομιζω πως οι περισσοτεροι ανθρωποι εχουν μεσα τους αυτο το συναισθημα της αυτοθυσιας εκτος κι αν ειναι εντελως αναισθητοι η εχουν προβληματα παρομοια με του αυτισμου οπου ο εγκεφαλος δεν "πιανει" τετοιου τυπου μηνυματα. Πιστευω πως οι περισσοτεροι απο μας αμα βλεπαμε ενα παιδακι να πνιγεται στη θαλασσα, αμεσως θα ορμαγαμε να το σωσουμε.

Νομιζω πως ο χαρακτηρας της Καντυ σε αυτην ακριβως τη φαση εχει μια ωριμοτητα που προσωπικα δε νομιζω να μπορουσα να την ειχα ποτε. Η Καντυ δεν κρινει τις πραξεις του Τερρυ η της Σουζανας. Δεν προδικαζει το μελλον ουτε δειχνει την υπεροψια του να πιστευει πως ειναι η μονη που μπορει να προσφερει στον Τερρυ μια ευτυχισμενη ζωη. Γιαυτο και πιστευω πως η αγαπη της ειναι τεραστια, ακριβως γιατι του επιτρεπει ενα διαφορετικο αυριο οπου ειναι δυνατο να ειναι ο εαυτος του και να ειναι πολυ ευτυχισμενος χωρις υποχρεωτικα να ειναι κοντα του. Με τις πραξεις της του λεει πως σεβομαι την αποφαση σου οσο κι αν με ποναει (και ποναει πολυ) αλλα το μονο που θελω για σενα ειναι να βρεις το δρομο σου, οπως εσυ τον διαλεγεις.

Αν υποθεσουμε πως η ζωη του καθενα μας ειναι μια μικρη τελεια στο συμπαν και το μελλον του ειναι μια γραμμη που ξεκιναει απο την τελεια αυτη και προσωραει προς το απειρο, φαντασου ποσα δισεκατομμυρια τετοιες γραμμες υπαρχουν. Δηλαδη ποσες διαφορετικες δυνατοτητες για το πως θα εξελλιχθει η ζωη του αναλογα με τα γεγονοτα και την αντιδραση σου στα γεγονοτα. Φαντασου μια Ευρωπη του 1940 οπου οι Γερμανοι συμπολιτες του Χιτλερ σηκωνονταν και εβγαιναν στους δρομους και ελεγαν ΣΤΟΠ στη φιλοπολεμη και ρατσιστικη κυβερνηση του, αντι να επιτρεψουν το αισχος και φρικαλεοτητα των φουρνων και των θαλαμων αεριων.

Ο Τερρυ δε διαλεξε τα γεγονοτα, πηρε ομως την πικρη αποφαση να μεινει με τη Σουζανα. Γιατι το εκανε; Οι λογοι του, οσο και ηλιθιοι να μας φαινονται εμας, ειναι δικοι του. Και η Καντυ σεβαστηκε την αποφαση, μαλλον οχι μονο τη σεβαστηκε, τη βοηθησε, επειδη τον αγαπαει τοσο που δε θελει να τον βλεπει να υποφερει. Οντας και ολιγον ουφο, βλεπει και στη Σουζανα μια γυναικα που τον αγαπαει και θα τον φροντισει (τι της λεει, προσεξε τον, φροντισε τον, δε θυμαμαι κιολας) και παιρνει τα σπασμενα κομματια της καρδιας της και την αξιοπρεπεια της και φευγει.

Ουτε με σφαιρες δε θα θελαμε να ειμαστε στη θεση τους. Παντως εγω που βρεθηκα σε αυτη τη θεση, μπορω να πω πως τελικα ηταν για το καλυτερο και ολο ξεπερνιουνται, αλλα ειπαμε, ο καθενας μας ειναι διαφορετικος και καθε περιπτωση εχει την ιδιαιτεροτητα της.

Τα συναισθηματα λοιπον ειναι μια βιολογικη αντιδραση και απορρεουν απο το πως ο εγκεφαλος αντιλαμβανεται και μεταφραζει το περιβαλλον του. Μαλιστα τα χημικα μορια μπορουν να μετρηθουν με ακριβεια σε σχεση με το συναισθημα που νιωθει κανεις. Να μη σας ζαλιζω με λεπτομερειες, αλλα χοντρικα τα βασικα μας συναισθηματα καθοριζονται απο τις αναλογιες των ακολουθων χημικων ενωσεων -

αδρεναλινη, ακετυλχολινη, ντοπαμινη, επινεφρινη και νορεπινεφρινη, σεροτονινη, τεστοστερονη, οιστρογονο, μελατονινη και οξυτοσινη.

Αν εχουμε κανα βιολογο στην παρεα, ας μας πει και περισσοτερα, συγγνωμη, δεν ειναι η ειδικοτητα μου αυτη.

Αυτο δε μειωνει σε τιποτα την ενταση του τι αισθανεται κανεις ουτε κανει πεζα τα πραγματα κατα τη γνωμη μου. Ειναι τοση η περιπλοκοτητα και η ομορφια της φυσης που μερικες φορες ξεχναω τι υπεροχο θαυμα ειναι η ιδια η ζωη. Ομως δεν παυουμε να ειμαστε βιολογικα οντα και ευτυχως εχουμε τη δυνατοτητα να ξεχναμε, να αναδιπλωνομαστε συναισθηματικα και να προχωραμε με αισιοδοξια.

Που μας ξαναφερνει στην αρχικη μου ερωτηση. Μιας που και η Καντυ ειναι μια αντιπροσωπευση ενος μελους της ανθρωποτητας και οχι εξωγηινη (αν και μερικες φορες ειναι να απορεις...), ποσο καιρο να της πηρε να συνερθει (υποθετοντας πως οντως συνηρθε και δεν πηρε χαπια να παει να συναντησει τον Αγιο Πετρο).

Απο τις απαντησεις μας μου φαινεται πως αντε να της πηρε 2 χρονια, παραπανω και χωρις αμεση επαφη με τον Τερρυ σα δυσκολο μου φαινεται εμενα.

Σορρυ ρε Αριαδνη που σε σου απαντησα νωριτερα. Ρωτησα για εφηβικους ερωτες γιατι αυτον εχει βιωσει η Καντυ λογω ηλικιας. Αν ηταν μεγαλυτερη οταν μας το τελειωσαν το μανγκα και το ανιμε θα ρωτουσα για την πιο εντονη. Προκειμενου να βγαλω ακρη, υπεθεσα πως η σχεση με τον Τερρυ ηταν και η εφηβικη και η πιο εντονη. Cool
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
juliet



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 1381
Ηλικία : 36
Registration date : 05/09/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 5:14 pm

Να σου πω την αλήθεια εγώ στην Κάντυ δεν βλέπω κανένα αντιπροσωπευτικό είδος της ανθρωπότητας. Εγώ βλέπω μία Κάντυ "μη φιλοσοφημένης γραφής" όπως ακριβώς χαρακτήρισε η Μιζούκι την δυναμική του έργου της. Και αυτό ταιριάζει άνετα στην περίπτωση του Τέρυ και στην Κάντυ, γιατί αν η Μιζούκι ήθελε οι ήρωες της να βρουν την ευτυχία πολύ απλά δεν θα έβαζε τον ένα χώμα στο Ροκστόουν ένα χρόνοα αργότερα και μία Κάντυ αδύναμη, ανίκανη και απρόθυμη να δει τον "παλιό της εφηβικό έρωτα", όπως εσύ το ορίζεις, δύο χρόνια αργότερα στις νουβέλες. Η ανικανότητα της να τον αντικρύσει φανερώνει τα τραυματα της, τα έντονα συναισθήματα της. Αυτα υπάρχουν ακόμα και μη μου αρχίσετε πάλι η ζωή προχωράει μπροστά...Εδώ μας αφήνει η Μιζούκι,,,τώρα τι κάνει η ζωή είναι άλλο θέμα.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
geobacter



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 245
Ηλικία : 43
Τόπος : Scotland
Αγαπημένος χαρακτήρας : Mizuki
Registration date : 15/04/2010

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 5:58 pm

Χαχαχαχα, σε αυτο δεν εχεις αδικο! lol!

Η Καντυ ειναι μαλλον ισχνα αντιπροσωπευτικο δειγμα αληθινου ανθρωπου!

Ρε σεις, ξερετε τι μου'ρθε στο μυαλο τωρα (μαζι με μια εγκληματικη ταση προς τον Κυριο Gates και το παλιο-Vista του που δεν αφηνει τον παλιο μου σκαννερ να δουλεψει!!!)

Η κυρα-Μιζουκι ειναι πολυ μανουβραδορα. Μας τα φερνει απο δω, μας τα φερνει απο κει κι εμεις σα χαζα καθομαστε και παθιαζομαστε κι αυτη η κυρια, πεεερα βρεχει που τοσο ταλαιπωρουμαστε ψυχικα να καταλαβουμε την αβυσσο του μυαλου της.

Εγω παντως απο καιρο αποφασισα να σταματησω να μαντευω. Μου φαινεται πως μερικες φορες γινομαστε υπερ-προστατευτικοι προς την αγαπημενη μας ηρωιδα.

Τη φανταζομαι καποια φορα να βγαινει σε κανα φορουμ και να λεει, ρε παιδια ηρεμειστε, μια χαρα ειμαι, ροδαλο μαγουλακι απο τον αερα του βουνου εχω, εχω χασει και μερικα εξτρα κιλακια με τοση γυμναστικη εδω πανω κατω στις ραχουλες, παρεες κανω, πολυασχολη ειμαι με την αλληλογραφια μου και τα παιδακια, μη σκατε βρε, καλα περναω και που και που πινουμε και κανα ουισκακι με το γιατρο Μαρτιν.

Το μαθημα του να παψω να μαντευω τις σκεψεις των αλλων (της Μιζουκι συμπεριλαμβανομενης) και του να νομιζω πως οι καλες μου οι προθεσεις ειναι παντα σωστες, το εμαθα απο μια προσωπικη ιστορια. Δε θα σας πω ονοματα, αλλα παντως εχει ως εξης.

Εχω μια φιλη που την ξερω χρονια, ενα πολυ καλο, χρυσο κοριτσι. Μαλλον ελαφρως υποχωρητικο, αλλα αυτη ειναι η υποκειμενικη μου γνωμη. Λοιπον ο πατερας της ειχε ενα μαγαζακι και η μανα της ηταν γραμματεας στο γραφειο ενος γιατρου. Τωρα αυτοι ειναι συνταξιουχοι βεβαια μετα απο τοσα χρονια.

Καλοι ανθρωποι, αλλα μαλλον υπερβολικοι στο ποσο πιστευαν πως ηξεραν τι ειναι καλο για το παιδι τους. Λοιπον η φιλη μου ηθελε να γινει μεταφραστρια. Ελα ομως που η μανα της την ηθελε γιατρο ντε και καλα. Με τα πολλα (δηλαδη την πολλη πιεση και τα ταματα) αρχισε να σπουδαζει Ιατρικη στην Ιταλια. Οι σπουδες πηραν τελικα 11 χρονια. Τωρα κοντευει 40 χρονων και ακομα ειδικοτητα δεν εχει κανει. Οποτε πες, αντε, οι καλες τους οι προθεσεις τα επαγγελματικα δεν τα βοηθησαν.

Οταν λοιπον εκανε το αγροτικο της σε καποιο νησι, ειχε σχεση με εναν απο την Αθηνα που ηταν οδηγος λεωφορειου και οποιος την αγαπουσε πολυ (απο τη συμπεριφορα του τουλαχιστον). Ομως αν ειναι δυνατον η κορη μας, η γιατρος, να βγαινει με εναν της ταξης του! Οποτε τη φαγανε με τη γκρινια και στο τελος τους χωρισανε. Και η φιλη μου τωρα, που παντα ηθελε οικογενεια και παιδια και ολα αυτα ειναι μονη της και οσο περνανε τα χρονια δυστυχως η βιολογια δε σε περιμενει...

Θα μου πεις τι σχεση εχει αυτη η ιστορια με την Καντυ.

Λοιπον, τοτε που ειμασταν μικρα, οι παιδικες σειρες ηταν περιορισμενες. Η Καντυ ειχε κατι το πολυ μοναδικο τοτε. Ομορφους χαρακτηρες, καταπληκτικη μουσικη και μεγαλη διαρκεια επεισοδιων (ωστε να κολλησουμε για τα καλα). Ειχε και ολα τα εξυπνα στοιχεια της σαπουνοπερας, ερωτες, μιση, παθη, πλουτη, ομορφα φουστανια κλπ. Και το μικρο τους Πονυ επισης. Razz

Οποτε δεν αργουσες να ταυτιστεις με την ηρωιδα, η οποια ειχε ολες τις αρετες που μας μαθαιναν στο σχολειο. Καλοσυνη, χαμογελο, υπομονη και επιμονη, μια απεχθεια για το αδικο, αυτοθυσια και ολα αυτα τα εναρετα. Ελα ομως που η αγαπημενη μας ηρωιδα περναγε του λιναριου τα βασανα και του Χριστου τα παθη (οποιος μπορει να μου πει απο που εχει βγει αυτη η φραση, παρακαλω εξηγειστε μου τι βασανα περναει το λιναρι...)

Και μαζι της, κι εμεις εκει να υποφερουμε και να κλαιμε λες και πεθανε ο δικος μας ο αγαπημενος, λες και η κακιστρα η Ελιζα ηταν η δικια μας καταραμενη ξαδερφη, λες και ο γλυκος μας ο Στηαρ ηταν δικος μας φιλος και αδερφος. Ομως φτασαμε πια στο οριο της υπομονης και του μπορει κανεις λογικα πια να αντεξει σε πονο. Η Μιζουκι εδωσε ρεστα πια οταν χωρισε το αγαπημενο ζευγαρι.

Αντεξαμε τα πανδεινα, γιατι ειδαμε και μερικα επεισοδια οπου επιτελους πια, καποιος την αγαπησε και θελησε να της προσφερει την ευτυχια που τοσο στερηθηκε σαν παιδι. Ο Τερρυ μπορει να μην ηταν τελειος, ομως ηταν εκει και την αγαπουσε με τον τροπο του τελοσπαντων. Ειδαμε και την transformational power της δικης της αγαπης που τον βρηκε αγροικο και τον εκανε ανθρωπο, οποτε ειπαμε τερμα πια, επιτελους Θεουλη μου μια λυτρωση σε αυτη τη σειρα.

Ελα ομως που η Μιζουκι δεν ειχε σκοπο να μας αφησει να δουμε ασπρη μερα. Ουτε εμας ουτε την Καντυ. Νομιζω πως ολοι συμφωνουμε πως ετσι που τελειωσε η σειρα μας αφησε ολους στα κρυα του λουτρου. Και η αληθεια της υπαρξιακης μας αγωνιας δεν ειναι το οτι χωρισε με τον Τερρυ η γιατι δεν τα ξαναβρισκουν η γιατι δεν τα βρηκε με τον Αλμπερτ η καποιον αλλο η γιατι δεν εγινε καλογρια και τελοσπαντων ενα απο τα πολλαπλα σεναρια που θα μας φερνανε κι εμας μια εσωτερικη ηρεμια.

Ο πονος και το παθος μας ειναι γιατι κατα βαθος κι εμεις παρολο που την αγαπησαμε, ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ να την προστατευσουμε απο τα δεινα που περασε. Περιμεναμε και περιμεναμε αλλα τιποτα. Θελαμε τοσο επιτελους να τη δουμε κι εμεις ευτυχισμενη, αλλα οσο κι αν το ευχομασταν και το ελπιζαμε, φαγαμε αλλο ενα μοιραιο χαστουκι απο τη συγγραφεα. Αυτη η σειρα ειναι τοσο δυσαναλογα στραμμενη προς τη δυστυχια που ειλικρινα σε πιανει μια υπαρξιακη μανια να επιφερεις καποια ισορροπια επιτελους. Δεν ειπαμε πως ολα στη ζωη ειναι ροδινα, αλλα αυτο παραπαει πια.

Κι εκει ειναι που μας πιανει η αρνηση. Και λεμε, ε, λοιπον Μιζουκι τερμα. ΤΕΡΜΑ! Αφου δεν ειχες εσυ την ικανοτητα η τη διαθεση να αποκαταστησεις ενα μονιμο χαμογελο στο αγαπημενο μας προσωπακι, ε, θα το κανουμε εμεις! Με τα φικ, με τις παρακλησεις να συνεχισει την ιστορια, με διαδικτυακες συζητησεις και αναλυσεις μπας και βρουμε ενα τοσο δα στοιχειο που θα μας δωσει ελπιδα και καθαρση επιτελους.

Μεγαλωσαμε και μεγαλωνουμε τα παιδια μας μαθαινοντας τους πως το καλο παντα νικαει, πως η ζωη ειναι ενας διαρκης αγωνας για δικιο, μοιρασμα, αγαπη και ευτυχια και η ιστορια αυτη μας ξεκανε ολη μας τη βιοθεωρια. Οτι ξεραμε και πιστευαμε για αληθινο αποδειχτηκε ενα ψεμα...

Βλεποντας πως εξελλιχθηκε και η ζωη της φιλης μου απο τις ευγενεις προθεσεις των καλοθελητων, προσπαθω να μην επιβαρυνω το μελλον της Καντυ με τις δικες μου προσδοκιες, αλλα βλεπεις η αγαπη δεν ειναι τελεια (η πραγματικη αγαπη της πεζης καθημερινοτητας) και ευχομαι κατα βαθος ακομα να βρει το δρομο του αυτο το χρυσο παιδι η Καντυ και να ευτυχησει. Οπως το προτιμαει εκεινη, αρκει να ειναι χαρουμενη flower
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
akaliakoukou
εργατική μελισσούλα!


Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 2354
Ηλικία : 38
Τόπος : Χίος
Αγαπημένος χαρακτήρας : Τέρρυ!!!
Registration date : 21/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 6:20 pm

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΝΑΛΥΣΗ!!!!!
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου!!!!
Με έχεις καλύψει πλήρως!!!

_________________
Μόνο με την καρδιά βλέπεις καθαρά.Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν... king
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://akaliakoukou.page.tl
nina



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 601
Ηλικία : 39
Τόπος : New York!!!!!
Αγαπημένος χαρακτήρας : Τέρυ!!!
Registration date : 17/12/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 6:28 pm

Juliet έγραψε:
Να σου πω την αλήθεια εγώ στην Κάντυ δεν βλέπω κανένα αντιπροσωπευτικό είδος της ανθρωπότητας. Εγώ βλέπω μία Κάντυ "μη φιλοσοφημένης γραφής" όπως ακριβώς χαρακτήρισε η Μιζούκι την δυναμική του έργου της. Και αυτό ταιριάζει άνετα στην περίπτωση του Τέρυ και στην Κάντυ, γιατί αν η Μιζούκι ήθελε οι ήρωες της να βρουν την ευτυχία πολύ απλά δεν θα έβαζε τον ένα χώμα στο Ροκστόουν ένα χρόνοα αργότερα και μία Κάντυ αδύναμη, ανίκανη και απρόθυμη να δει τον "παλιό της εφηβικό έρωτα", όπως εσύ το ορίζεις, δύο χρόνια αργότερα στις νουβέλες. Η ανικανότητα της να τον αντικρύσει φανερώνει τα τραυματα της, τα έντονα συναισθήματα της. Αυτα υπάρχουν ακόμα και μη μου αρχίσετε πάλι η ζωή προχωράει μπροστά...Εδώ μας αφήνει η Μιζούκι,,,τώρα τι κάνει η ζωή είναι άλλο θέμα.


Ακριβως ........... τουλαχιστον ο χαρακτηρας της Καντυ δεν ειναι καθολου ρεαλιστικος! Και η Μιζουκι ειναι αυτη που τοσο καιρο μετα εμμενει να κραταει ζωντανα τα αισθηματα τους! Δεν υπηρχε κανενας λογος στο γραμμα της Καντυ προς την Ελινορ να αναφερει οτι δεν μπορω ακομα να τον αντικρυσω γιατι θα θελω να του μιλησω, θα θελω να τον δω απο κοντα, θα μπορουσε απλως να πει οτι δεν θελω να αναστατωσω την ζωη του Τερρυ και της Σουζανα (και αυτο θα κολλουσε απολυτα στον χαρακτηρα της)...... οπως δεν υπηρχε και κανενας λογος να πληροφορησει η Σουζανα την Καντυ οτι η καρδια του Τερρυ ανηκει ακομα στην Καντυ!!!! Δεν ειμαστε εμεις λοιπον που μενουμε κολλημενες στο παρελθον ...... χωρις λογο!!!! Η Μιζουκι το επελεξε και φανταζομαι πως ειχε τους λογους της.

Η συναποφαση που παρθηκε 2 χρονια πριν για μενα δεν ηταν καθολου ηλιθια ισα ισα που την θεωρω αναποφευκτη αν λαβω υποψην τους χαρακτηρες των πρωταγωνιστων φυσικα! Η ενσταση μου ειναι στο μετα ..... απο την στιγμη που και οι δυο εχουν ακομα αισθηματα, απο την στιγμη που η αποφαση τους στην δεδομενη χρονικη στιγμη δεν λειτουργησε, γιατι πρεπει να επιμεινουν!!!!! Ο Τερρυ συμπαρασταθηκε στην Σουζανα οπως μπορουσε αλλα ποτε δεν καταφερε να την αγαπησει - πως θα μπορουσε αλλωστε- και η Καντυ επεστρεψε μονη στο ορφανοτροφειο παιρνοντας χαρα μονο απο τους καλους της φιλους οπως η ιδια λεει ....... τι τους εμποδιζει λοιπον να βρεθουν παλι μαζι;;;;;
Γιατι να εγκαταλειψουν το ονειρο τους ;;;;;; Μη μου πειτε οτι ειναι φυσιολογικο ο Τερρυ να θαφτει για παντα και να μην αντιδρασει ποτε!!!! Κι αν το κανει ποσο λογικο ειναι να τον απορριψει η Καντυ και παλι την στιγμη που θα ειναι δικη του η αποφαση;;;; Την Σουζανα θα μπορει παντα να της συμπαραστεκεται αλλα σαν ενας καλος φιλος οχι σαν συντροφος .....αυτο δεν μπορεις ποτε να το επιβαλεις δια βιου!!!!!!

Κατα την αποψη μου τιποτα δεν εχει τελειωσει οριστικα αναμεσα τους και αυτο γιατι εξυπηρετουσε και τον σκοπο της συγγραφεως για το ανοικτο τελος που επιθυμουσε.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nina



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 601
Ηλικία : 39
Τόπος : New York!!!!!
Αγαπημένος χαρακτήρας : Τέρυ!!!
Registration date : 17/12/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 6:41 pm

geobacter έγραψε:
Χαχαχαχα, σε αυτο δεν εχεις αδικο!

Η Καντυ ειναι μαλλον ισχνα αντιπροσωπευτικο δειγμα αληθινου ανθρωπου!

Ρε σεις, ξερετε τι μου'ρθε στο μυαλο τωρα (μαζι με μια εγκληματικη ταση προς τον Κυριο Gates και το παλιο-Vista του που δεν αφηνει τον παλιο μου σκαννερ να δουλεψει!!!)

Η κυρα-Μιζουκι ειναι πολυ μανουβραδορα. Μας τα φερνει απο δω, μας τα φερνει απο κει κι εμεις σα χαζα καθομαστε και παθιαζομαστε κι αυτη η κυρια, πεεερα βρεχει που τοσο ταλαιπωρουμαστε ψυχικα να καταλαβουμε την αβυσσο του μυαλου της.

Εγω παντως απο καιρο αποφασισα να σταματησω να μαντευω. Μου φαινεται πως μερικες φορες γινομαστε υπερ-προστατευτικοι προς την αγαπημενη μας ηρωιδα.

Τη φανταζομαι καποια φορα να βγαινει σε κανα φορουμ και να λεει, ρε παιδια ηρεμειστε, μια χαρα ειμαι, ροδαλο μαγουλακι απο τον αερα του βουνου εχω, εχω χασει και μερικα εξτρα κιλακια με τοση γυμναστικη εδω πανω κατω στις ραχουλες, παρεες κανω, πολυασχολη ειμαι με την αλληλογραφια μου και τα παιδακια, μη σκατε βρε, καλα περναω και που και που πινουμε και κανα ουισκακι με το γιατρο Μαρτιν.

Το μαθημα του να παψω να μαντευω τις σκεψεις των αλλων (της Μιζουκι συμπεριλαμβανομενης) και του να νομιζω πως οι καλες μου οι προθεσεις ειναι παντα σωστες, το εμαθα απο μια προσωπικη ιστορια. Δε θα σας πω ονοματα, αλλα παντως εχει ως εξης.

Εχω μια φιλη που την ξερω χρονια, ενα πολυ καλο, χρυσο κοριτσι. Μαλλον ελαφρως υποχωρητικο, αλλα αυτη ειναι η υποκειμενικη μου γνωμη. Λοιπον ο πατερας της ειχε ενα μαγαζακι και η μανα της ηταν γραμματεας στο γραφειο ενος γιατρου. Τωρα αυτοι ειναι συνταξιουχοι βεβαια μετα απο τοσα χρονια.

Καλοι ανθρωποι, αλλα μαλλον υπερβολικοι στο ποσο πιστευαν πως ηξεραν τι ειναι καλο για το παιδι τους. Λοιπον η φιλη μου ηθελε να γινει μεταφραστρια. Ελα ομως που η μανα της την ηθελε γιατρο ντε και καλα. Με τα πολλα (δηλαδη την πολλη πιεση και τα ταματα) αρχισε να σπουδαζει Ιατρικη στην Ιταλια. Οι σπουδες πηραν τελικα 11 χρονια. Τωρα κοντευει 40 χρονων και ακομα ειδικοτητα δεν εχει κανει. Οποτε πες, αντε, οι καλες τους οι προθεσεις τα επαγγελματικα δεν τα βοηθησαν.

Οταν λοιπον εκανε το αγροτικο της σε καποιο νησι, ειχε σχεση με εναν απο την Αθηνα που ηταν οδηγος λεωφορειου και οποιος την αγαπουσε πολυ (απο τη συμπεριφορα του τουλαχιστον). Ομως αν ειναι δυνατον η κορη μας, η γιατρος, να βγαινει με εναν της ταξης του! Οποτε τη φαγανε με τη γκρινια και στο τελος τους χωρισανε. Και η φιλη μου τωρα, που παντα ηθελε οικογενεια και παιδια και ολα αυτα ειναι μονη της και οσο περνανε τα χρονια δυστυχως η βιολογια δε σε περιμενει...

Θα μου πεις τι σχεση εχει αυτη η ιστορια με την Καντυ.

Λοιπον, τοτε που ειμασταν μικρα, οι παιδικες σειρες ηταν περιορισμενες. Η Καντυ ειχε κατι το πολυ μοναδικο τοτε. Ομορφους χαρακτηρες, καταπληκτικη μουσικη και μεγαλη διαρκεια επεισοδιων (ωστε να κολλησουμε για τα καλα). Ειχε και ολα τα εξυπνα στοιχεια της σαπουνοπερας, ερωτες, μιση, παθη, πλουτη, ομορφα φουστανια κλπ. Και το μικρο τους Πονυ επισης.

Οποτε δεν αργουσες να ταυτιστεις με την ηρωιδα, η οποια ειχε ολες τις αρετες που μας μαθαιναν στο σχολειο. Καλοσυνη, χαμογελο, υπομονη και επιμονη, μια απεχθεια για το αδικο, αυτοθυσια και ολα αυτα τα εναρετα. Ελα ομως που η αγαπημενη μας ηρωιδα περναγε του λιναριου τα βασανα και του Χριστου τα παθη (οποιος μπορει να μου πει απο που εχει βγει αυτη η φραση, παρακαλω εξηγειστε μου τι βασανα περναει το λιναρι...)

Και μαζι της, κι εμεις εκει να υποφερουμε και να κλαιμε λες και πεθανε ο δικος μας ο αγαπημενος, λες και η κακιστρα η Ελιζα ηταν η δικια μας καταραμενη ξαδερφη, λες και ο γλυκος μας ο Στηαρ ηταν δικος μας φιλος και αδερφος. Ομως φτασαμε πια στο οριο της υπομονης και του μπορει κανεις λογικα πια να αντεξει σε πονο. Η Μιζουκι εδωσε ρεστα πια οταν χωρισε το αγαπημενο ζευγαρι.

Αντεξαμε τα πανδεινα, γιατι ειδαμε και μερικα επεισοδια οπου επιτελους πια, καποιος την αγαπησε και θελησε να της προσφερει την ευτυχια που τοσο στερηθηκε σαν παιδι. Ο Τερρυ μπορει να μην ηταν τελειος, ομως ηταν εκει και την αγαπουσε με τον τροπο του τελοσπαντων. Ειδαμε και την transformational power της δικης της αγαπης που τον βρηκε αγροικο και τον εκανε ανθρωπο, οποτε ειπαμε τερμα πια, επιτελους Θεουλη μου μια λυτρωση σε αυτη τη σειρα.

Ελα ομως που η Μιζουκι δεν ειχε σκοπο να μας αφησει να δουμε ασπρη μερα. Ουτε εμας ουτε την Καντυ. Νομιζω πως ολοι συμφωνουμε πως ετσι που τελειωσε η σειρα μας αφησε ολους στα κρυα του λουτρου. Και η αληθεια της υπαρξιακης μας αγωνιας δεν ειναι το οτι χωρισε με τον Τερρυ η γιατι δεν τα ξαναβρισκουν η γιατι δεν τα βρηκε με τον Αλμπερτ η καποιον αλλο η γιατι δεν εγινε καλογρια και τελοσπαντων ενα απο τα πολλαπλα σεναρια που θα μας φερνανε κι εμας μια εσωτερικη ηρεμια.

Ο πονος και το παθος μας ειναι γιατι κατα βαθος κι εμεις παρολο που την αγαπησαμε, ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ να την προστατευσουμε απο τα δεινα που περασε. Περιμεναμε και περιμεναμε αλλα τιποτα. Θελαμε τοσο επιτελους να τη δουμε κι εμεις ευτυχισμενη, αλλα οσο κι αν το ευχομασταν και το ελπιζαμε, φαγαμε αλλο ενα μοιραιο χαστουκι απο τη συγγραφεα. Αυτη η σειρα ειναι τοσο δυσαναλογα στραμμενη προς τη δυστυχια που ειλικρινα σε πιανει μια υπαρξιακη μανια να επιφερεις καποια ισορροπια επιτελους. Δεν ειπαμε πως ολα στη ζωη ειναι ροδινα, αλλα αυτο παραπαει πια.

Κι εκει ειναι που μας πιανει η αρνηση. Και λεμε, ε, λοιπον Μιζουκι τερμα. ΤΕΡΜΑ! Αφου δεν ειχες εσυ την ικανοτητα η τη διαθεση να αποκαταστησεις ενα μονιμο χαμογελο στο αγαπημενο μας προσωπακι, ε, θα το κανουμε εμεις! Με τα φικ, με τις παρακλησεις να συνεχισει την ιστορια, με διαδικτυακες συζητησεις και αναλυσεις μπας και βρουμε ενα τοσο δα στοιχειο που θα μας δωσει ελπιδα και καθαρση επιτελους.

Μεγαλωσαμε και μεγαλωνουμε τα παιδια μας μαθαινοντας τους πως το καλο παντα νικαει, πως η ζωη ειναι ενας διαρκης αγωνας για δικιο, μοιρασμα, αγαπη και ευτυχια και η ιστορια αυτη μας ξεκανε ολη μας τη βιοθεωρια. Οτι ξεραμε και πιστευαμε για αληθινο αποδειχτηκε ενα ψεμα...

Βλεποντας πως εξελλιχθηκε και η ζωη της φιλης μου απο τις ευγενεις προθεσεις των καλοθελητων, προσπαθω να μην επιβαρυνω το μελλον της Καντυ με τις δικες μου προσδοκιες, αλλα βλεπεις η αγαπη δεν ειναι τελεια (η πραγματικη αγαπη της πεζης καθημερινοτητας) και ευχομαι κατα βαθος ακομα να βρει το δρομο του αυτο το χρυσο παιδι η Καντυ και να ευτυχησει. Οπως το προτιμαει εκεινη, αρκει να ειναι χαρουμενη


Συμφωνω εχεις κανει πολυ καλη αναλυση

Και χαιρομαι που επιτελους διαβαζω μια Αλμπερτ φαν (οπως καταλαβαινω απο το αβαταρ) που δεν εχει φαει ηδη τα κουφετα του γαμου της Καντυ και του Αλμπερτ! Επιτελους !!!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
ariathniM
Πουκ, το ξωτικό


Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 3560
Ηλικία : 37
Τόπος : μικρό σπίτι του αλόγου
Αγαπημένος χαρακτήρας : Καντυ-Αλμπερτ
Registration date : 22/12/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 6:46 pm

βρε geo τι αναλύσεις είναι αυτές!!! μπροστά σου εγώ τουλάχιστον νιώθω παιδάκι!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nansecrets



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 3369
Ηλικία : 40
Registration date : 01/10/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 6:53 pm

ariathniM έγραψε:
βρε geo τι αναλύσεις είναι αυτές!!! μπροστά σου εγώ τουλάχιστον νιώθω παιδάκι!!

Κι εγώ το ίδιο ariathni!!!! Δικαίως η geobacter θα παρει τον τιτλο της master αναλυτριας στο φορουμ!!! cheers cheers
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
juliet



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 1381
Ηλικία : 36
Registration date : 05/09/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Κυρ Απρ 18, 2010 6:54 pm

[quote="geobacter"]

Αυτη η σειρα ειναι τοσο δυσαναλογα στραμμενη προς τη δυστυχια που ειλικρινα σε πιανει μια υπαρξιακη μανια να επιφερεις καποια ισορροπια επιτελους. Δεν ειπαμε πως ολα στη ζωη ειναι ροδινα, αλλα αυτο παραπαει πια.


Μεγαλωσαμε και μεγαλωνουμε τα παιδια μας μαθαινοντας τους πως το καλο παντα νικαει, πως η ζωη ειναι ενας διαρκης αγωνας για δικιο, μοιρασμα, αγαπη και ευτυχια και η ιστορια αυτη μας ξεκανε ολη μας τη βιοθεωρια. Οτι ξεραμε και πιστευαμε για αληθινο αποδειχτηκε ενα ψεμα...

quote]

Ωραίο το post σου αλλά το πρόβλημα στη Κάντυ δεν είναι η ευτυχία ή η δυστυχία, τουλάχιστον όπως το βλέπω πια εγώ, χρόνια αργότερα και σαφώς αποστασιοποιημένη από την Κάντυ, αλλά ο παραλογισμός. Η νοημοσύνη μου προσβάλλεται από τη Μιζούκι και από κάθε άλλο φαν όταν νιώθω οτι ως αναγνώστης ή σαν φαν πρέπει να αποδεχτώ σαν λογικά τα παράλογα.
Και εκεί έρχεται η δική μου διαμάχη με το έργο της Μιζούκι, που δημιουργεί ένα χωρισμό βάζοντας τους ήρωες της να υποσχεθούν οτι θα είναι ευτυχισμένοι και μετά βάζει τον έναν τύφλα και τελειωμένο στο Ροκστόουν και μία Κάντυ στις νουβέλες με συναισθήματα όπου καθαρά φαίνεται οτι δεν τον έχει ξεπεράσει. Και παραδίπλα βάζει μία Σουζάνα που είναι "αναίσθητη" απέναντι στον πόνο του Τέρυ, που τον βλέπει να χάνει καριέρα και εαυτό και κάνει την πάπια.
Και το ερώτημα είναι θα δεχτώ την ευτυχία όταν τη δω, μα ποια ευτυχία; Την βλέπω; ή βλέπω μόνο πόνο και προσποίηση. Πως με πείθει εμένα η συγγραφέας οτι αυτή η θυσία έχει αντίκρυσμα; Οτι στέκει και είναι λογική και υπεύθυνη ως απόφαση; Με ποια παραδείγματα;
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
domniki



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 1103
Ηλικία : 42
Τόπος : Αθήνα
Αγαπημένος χαρακτήρας : Κάντυ
Registration date : 14/10/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Δευ Απρ 19, 2010 11:07 am

Εχετε γραψει τοσα πολλα, που δεν ξερω τι να πρωτοσχολιασω

Σιγουρα η τεχνη προσπαθει να αντιγραψει την ζωη, αλλα δεν την φτανει ουτε κατα διανοια! Η πραγματικη ζωη εχει πολλες περισσοτερες ανατροπες απο οποιαδηποτε συγγραφικη προσπαθεια. Και κυριως, ειναι ΑΔΙΚΗ! Το μεγαλυτερο φαρμακο (ή φαρμακι, αν θελετε) ειναι οτι δεν μπορουμε να κανουμε τιποτα απεναντι στην αδικια της ζωης. Ολα αυτα τα φριχτα γεγονοτα, που ειναι εκτος δικαιοδοσιας και ελεγχου μας, ερχονται να ανατρεψουν τα ονειρα μας και να γκρεμισουν τις ελπιδες μας. Και αφου δεν μπορουμε να βρουμε την καθαρση μεσα απο την πραγματικη ζωη, την απαιτουμε απο την τεχνη. Γι'αυτο απαιτουμε την επανασυνδεση με τον Τερρυ, ή την ευτυχια στο πλευρο του Αλμπερτ.

Εκεινο που εχω μαθει ειναι οτι στην ζωη δεν υπαρχουν σωστες και λαθος επιλογες. Υπαρχουν απλα πολλες διαφορετικες ζωες που θα μπορουσαμε να ζησουμε, αν ειχαμε αυτη την δυνατοτητα. Καθε αποφαση μας ειναι σαν σταυροδρομι, και ο δρομος που θα ακολουθησουμε απλα θα μας οδηγησει καπου. Ενας φιλος μου το περιγραφει ολο αυτο σαν τα κλαδια ενος δεντρου... Ομως εχουμε μονο μία ζωη και σε καθε στιγμη μπορουμε να παρουμε μία και μονο αποφαση.

Επισης εχω καταλαβει οτι ανεξαρτητα των επιλογων μας, ειναι αποφαση μας να γινουμε ευτυχισμενοι ή οχι. Η Καντυ φαινεται οτι παιρνει αυτη την αποφαση: να γινει ευτυχισμενη με ή χωρις τον Τερρυ/Αντονυ/Αλμπερτ. Αν καταφερουμε να χτισουμε την ζωη μας πανω σ'αυτη την αρχη, και να βρισκουμε χαρες ακομα και οταν τα πραγματα δεν πηγαινουν οπως τα ονειρευομαστε, τοτε εχουμε ερθει ενα βημα πιο κοντα στην ευτυχια. Αυτος αλλωστε δεν ειναι και ο σκοπος της ζωης? Ειδικα αν σκεφτουμε οτι ελαχιστες ειναι αυτες που τελικα εμειναν με τον "μεγαλο ερωτα" της ζωης τους (ελπιζω καποια απο εσας να ανηκει σ'αυτη την κατηγορια), δεν ειναι και τοσο τραγικο να μην μας συμβει κατι τετοιο Δεν πιστευω οτι οταν θελεις κατι το συμπαν συνομωτει για να το αποκτησεις. Τουλαχιστον στην δικια μου περιπτωση αυτο δεν συνεβη ποτέ! Δεν ξερω ποιοι διαδιδουν αυτες τις φημες, αλλα ειναι εντελως ανυποστατες

Οσο για την "θυσια" που κανουν η Καντυ και ο Τερρυ, θεωρω οτι βασιζεται στην αγαπη που εχουν ο ενας για τον αλλο. Και ειμαι σιγουρη οτι δυο ανθρωποι που αγαπιουνται πραγματικα θελουν την ευτυχια του αλλου. Τουλαχιστον ετσι το εχω βιωσει εγω...μεσα απο την ευτυχια του αλλου, μπορω να νιωσω κ'εγω ευτυχισμενη, ακομα και αν τα αντικειμενικα κριτηρια θα οδηγουσαν στο αντιθετο συναισθημα. Σε μια πραγματικη αγαπη δεν υπαρχουν εγωισμοι...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
geobacter



Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 245
Ηλικία : 43
Τόπος : Scotland
Αγαπημένος χαρακτήρας : Mizuki
Registration date : 15/04/2010

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Μια γρηγορη στατιστικη   Πεμ Απρ 22, 2010 8:05 pm

Ντομ

πολυ μου αρεσε το μηνυμα σου, ειδικα αυτο που λεει ο φιλος σου για το δεντρο. Ομορφη εικονα. Αν η ζωη ειναι ο κορμος, τοτε τα κλαδια ειναι ισως οι επιλογες μας.

Και η επιλογες της Καντυ επισης. Κι αν το ενα κλαδι τη φερει κοντα στον Τερρυ, κι αν ενα αλλο τη φερει κοντα στον Αλμπερτ, κι αν ενα τριτο την αφησει χωρις σχεση, τι πειραζει - σαματις οταν νυχτωσει και γυρισει το κεφαλι της να κοιταξει το σκοτεινο ουρανο θα δει διαφορετικα αστρα απο καθε κλαδι;

Δε νομιζω πως η Μιζουκι το φιλοσοφησε ποτε το θεμα οσο το φιλοσοφουμε εμεις τωρα. Και αμφιβαλλω αν ποτε περιμενε πως αυτη η μικρη, εφηβικη, κοριτσιστικη ιστορια θα οδηγουσε σε τοσες αναλυσεις.

Απο μια αποψη το μηνυμα της ιστοριας ειναι επικινδυνο γιατι εδραιωνει το συνηθες - αν δε βρεις καποιον εισαι καταδικασμενος να εισαι μονος κι ερημος και να υποφερεις. Ουαι και αλλιμονο σου αν δε ζευγαρωσεις, μαυρη ζωη σε περιμενει. Χμμ... Υποθετω πως η Μιζουκι δεν ειχε υποψην της σχεσεις συμβιωσης που ειναι σκετο μαρτυριο, σε σημειο που απορεις γιατι ορισμενοι ανθρωποι μενουν μαζι, αλλα υποθετω αυτο ειναι θεμα για αλλη συζητηση.

Αυτο που παντα με μπερδευε σε αυτη τη σειρα ηταν τα ρουχα τους επισης. Παρολο που υποτιθεται διαδραματιζεται σε παλιες εποχες, ολα αυτα τα τζιν παντελονια, τα μακρυα μαλλια και τα διαφορα σε καναν να νιωθεις τους χαρακτηρες πολυ συγχρονους. Ειδικα εκεινα τα γυαλια ηλιου Ραυμπαν του Αλμπερτ, για ονομα πια... δε νομιζω να ειχα τοσο κολλημα αν η ολη σειρα ηταν πιο πιστη στην εποχη της - τουλαχιστον δε θυμαμαι να ενιωσα ποτε καμια ιδιαιτερη αναγκη να αναλυσω τη Τζεην Ευρ και το Pride and Prejudice και ολα αυτα. Αλλα ετσι οπως τους βλεπαμε, εμενα τουλαχιστον μου φαινονταν πολυ της εποχης μας - οχι μονο εμφανισιακα αλλα και σε σχεση με τη συμπεριφορα τους.

Μπερδευτηκα δηλαδη... το ιδιο και οι αναλυσεις μου. Οσο για τα Τερρυ/Αλμπερτ κλπ, θυμηθηκα κατι που ειχα διαβασει για το Φρουντ. Στα τελευταια χρονια της ζωης του ειχε αρχισει να χαλαρωνει λιγο τις αποψεις του σχετικα με το θεμα του περιβαλλοντος και την επιδραση του στον ανθρωπινο χαρακτηρα. Ορισμενοι απο τους οπαδους του το βρηκαν τοσο απαραδεκτο, ενας φοιτητης μαλιστα του εγραψε οργισμενος να παραπονεθει πως δεν ειναι δυνατον ενας Φρουδικος να εχει τετοιου τυπου αντιληψεις!

Στο οποιο ο Φρουντ απαντησε - αγαπητο μου παιδι, Εσυ εισαι Φρουδικος. Εγω ειμαι ο Φρουντ...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Μια γρηγορη στατιστικη
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 2 από 4Μετάβαση στη σελίδα : Επιστροφή  1, 2, 3, 4  Επόμενο

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Candy-Candy :: Συζητήσεις :: Γενική συζήτηση-
Μετάβαση σε: